Grupa I

 

Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 08.04.2020 r.

Temat tygodnia: Wielkanoc

Temat dnia: „Wielkanocny koszyczek”

   „Wielkanocny koszyczek” – słuchanie wiersza Z. Domitrocy połączone ze swobodną rozmową na temat zwyczajów podczas świąt wielkanocnych. Wyjaśnienie znaczenia słowa święconka.

Wielkanocny koszyczek

Zbigniew Domitroca

W małym koszyczku   dużo jedzenia,  które niesiemy  do poświęcenia: chleb i wędlina, kilka pisanek  oraz cukrowy  mały baranek.                                                                                                                        Drożdżowa babka,  sól i ser biały  i już jest pełny koszyczek mały…

Kurki i ziarenka” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dzieci swobodnie biegają w rytm dowolnej muzyki. Na hasło „Kurki szukają ziarenek” dziecko zatrzymuje się, robi przysiad i stuka palcami o podłogę.

„Jajka, Kurczątka i kurki” – zabawa matematyczna –potrzebne będą po 3  sylwety: jajek, kurczątek i jednej kury. Zadaniem dziecka jest ułożyć w obręczy tyle kurcząt ile jest jajek. Obręcz to kurnik, przy kurniku należy umieścić kurę. Wspólnie z dzieckiem przeliczamy, jajka, kurczęta ( jeden, dwa, trzy). Posługujemy się pojęciem „ jest tyle samo”.

https://youtu.be/SE8-tteo9wg      

https://youtu.be/OYdumnjTO4A

https://youtu.be/x9WDjHAtaXw

                                                    

          

 

 

Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 07.04.2020 r.

Temat tygodnia: Wielkanoc

Temat dnia: „Wielkanocne tradycje”

 

           Baranek, kurczaki, pisanki – rozwiązywanie zagadek Joanny Wasilewskiej. Rodzic pokazuje obrazki: baranka, kurczaka, pisanki. Czyta dziecku zagadki. Zadaniem dziecka jest wskazać odpowiedni obrazek.

Baranek cukrowy

Ma złociste rogi

i kożuszek biały.

 Nie biega po łące,

 bo z cukru jest cały.

 Kurczaczki

Wykluły się z jajek,

są żółciutkie całe.

 Będą z nich kogutki

albo kurki małe.

Pisanki

 Leżą w koszyczku

pięknie ułożone.

W kolory i wzory

mocno ozdobione.

Zabawa ruchowa – „Przyloty ptaków” M. Rimski‑korsakow Lot trzmiela. Podczas akompaniamentu dziecko biegają, naśladując lot ptaków. Gdy muzyka cichnie, przykucają na Dywanie.

https://youtu.be/ucrKUO9FVfY

Wielkanoc – słuchanie opowiadania T. Kruczka połączone z rozmową na temat jego treści.

Wielkanoc

Tomasz Kruczek

Właśnie chciałam obejrzeć książkę z obrazkami. Obiecałam to mojej żyrafie, że razem będziemy oglądać obrazki z Afryki. Nie wiem, czy wam mówiłam, ale żyrafa mieszka u mnie w pokoju od niedawna. Wprowadziła się tu dokładnie w moje urodziny. No więc właśnie zabierałyśmy się do oglądania obrazków, gdy rozległ się dzwonek do drzwi.                                                                                                        – Tolu! Choć szybko – krzyknęła mama – babcia przyjechała na święta! Bardzo się ucieszyłam, bo święta z babcią są zupełnie niesamowite. Babcia zna się na świętach jak nikt inny na świecie. A to przecież wkrótce Wielkanoc i trzeba się do niej dobrze przygotować.                                                                                                                                                                                                                                              – Dzień dobry, dzień dobry, dzień dobry – tubalnym głosem wołała babcia z przedpokoju. Stała w drzwiach, jak zawsze w swojej wielkiej kolorowej spódnicy i z burzą siwych włosów na głowie. W rękach trzymała ogromny wiklinowy kosz pełen świątecznych skarbów. Jak na razie schowanych przed nami pod białą serwetą.                                                                                                                                         – Czas rozpocząć świąteczne przygotowania! – stwierdziła, patrząc po kolei na każdego z nas. – Co wy na to?                                                                                                                                                             – Wspaniale! – krzyknęłam – będę mogła ci pomagać?                                                                                                                                                                                                                                               – Oczywiście, Tolu, ty, mama i tata. Wszyscy razem się za to zabierzemy. Mamy na to cały tydzień.                                                                                                                                                                              – No i proszę – zaśmiał się tata – babcia przejęła dowodzenie.                                                                                                                                                                                                                                                      – Oczywiście, mój drogi – odparła i podała mu kosz, który musiał być bardzo ciężki, bo tata zrobił bardzo zdziwioną minę i kilka razy z niedowierzaniem podnosił go do góry.                                              I tak się zaczęła wielkanocna przygoda. Najpierw sadziłyśmy rzeżuchę. Na talerzu w kwiatki rozsypałam ziemię i wysypałam maleńkie brązowe ziarenka. Potem całość podlałam wodą.                     – Tylko pamiętaj, żeby podlewać codziennie – ostrzegła mama – inaczej rzeżucha nie zdąży wyrosnąć do świąt.                                                                                                                                                           – Dobrze, mamo – powiedziałam i naprawdę starałam się pilnować podlewania. Wiecie, to niesamowite, kiedy ziarenka pękają i wyrastają z nich maleńkie roślinki, które są codziennie większe. Bardzo lubię rzeżuchę. Żyrafa chyba nie. Powiedziała mi na ucho, że bardzo dziwnie pachnie i nie będzie jej jeść. Śmieszna ta żyrafa. Kiedy zasadziłam rzeżuchę, przyszedł czas na malowanie pisanek. Najpierw tata zrobił wydmuszki z jajek. Aż cały był czerwony na buzi od tego dmuchania. A na drugi dzień zabraliśmy się za malowanie. Pisanki maluje się na sto sposobów. Można malować farbkami, można pisakami, można poprzyklejać do nich różne rzeczy. Najważniejsze to nie zgnieść wydmuszki. Ale czasami wydmuszka pęka. W zeszłym roku strasznie się tym martwiłam. Teraz jestem już duża i się nie martwię, bo zawsze można zrobić nową pisankę. Kiedy mieliśmy już cały koszyk kolorowych pisanek, przyszedł czas na świąteczne wypieki. Tata przyniósł dla mnie do kuchni specjalny mały zabawkowy stolik, żebym mogła pomagać babci i mamie. I pracowałyśmy wszystkie trzy. To znaczy babcia i mama pracowały, a ja pomagałam. Pieczenie nie jest wcale łatwe. Ręce bardzo szybko oklejają się mąką i można pobrudzić całą kuchnię i fartuszek. I powiem wam, że bardzo szybko cała byłam w mące i klejącym cieście.                                                                                                                                                – Nie przejmuj się, Tolu                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    – powiedziała babcia, widząc moją zmartwioną minę.                                                                                                                                                                                                                                        – Bardzo dobrze nam pomagasz i najważniejsze, że się uczysz przygotowywać święta. To bardzo ważne! Później babcia umyła mi ręce i buzie i zdjęła fartuszek.                                                                            – A teraz mam coś dla ciebie – mrugnęła do mnie okiem i zaprowadziła mnie do tego wielkiego kosza, który przyniosła.                                                                                                                                               –  Proszę, to dla ciebie – powiedziała i podała mi wielką księgę z kolorowymi obrazkami.                                                                                                                                                                                                   – To książka o świątecznych zwyczajach. Pobiegłam do pokoju i razem z zabawkami zaczęliśmy wszyscy ją przeglądać. A tam same cudeńka! Wycinankowi chłopcy i wycinankowe dziewczynki w kolorowych spódnicach biegają po kartkach! Niosą wysokie kolorowe palmy zrobione z malowanej trawy i kwiatów. A każda palma ledwo co mieści się na kartce.                                                    – To Niedziela Palmowa – powiedział tata, który dosiadł się do nas na chwilę.                                                                                                                                                                                                                    – A tu zobacz! Dzieci idą ze święconką do kościoła – dodał. I rzeczywiście, na obrazku dzieci niosły małe koszyczki przykryte białymi serwetkami.                                                                                           – O, a tu pisanki, ale takie dziwne – pokazałam kolejny obrazek.                                                                                                                                                                                                                                                – To nie pisanki tylko kraszanki – powiedział tata.                                                                                                                                                                                                                                                                       – Zamiast malować wydmuszki, wzory skrobie się ostrym nożykiem.                                                                                                                                                                                                                                           – A to stół na niedzielne wielkanocne śniadanie – pokazał tata.                                                                                                                                                                                                                                                          – Jest babka i mazurek, i baranek, szynka i pisanki, i kiełbaski, i inne przysmaki. A tu dalej drzewa pełne małych zielonych pączków, z których lada moment miały wystrzelić liście. Zupełnie jakby cała przyroda cieszyła się ze świąt.                                                                                                                                                                                                                                                                                           – A to lany poniedziałek – zaśmiał się tata.                                                                                                                                                                                                                                                                       – Wycinankowi chłopcy oblewali wycinkowe dziewczynki wycinankową wodą, a one śmiały się, uciekały, tak szybko że omal nie wypadły z książki.                                                                         – Dosyć tego oglądania! Muszę biec pomagać mamie i babci – powiedział tata i wyszedł z pokoju.                                                                                                                                                      – O, to mi s podoba – powiedział, zerkając z półki porcelanowy słoń.                                                                                                                                                                                                                               – Takie polewanie. Bardzo lubię polewanie wodą.                                                                                                                                                                                                                                                 – Ja tam wolę palmy – powiedziała żyrafa.                                                                                                                                                                                                                                                                                  – Są takie wysokie jak ja!                                                                                                                                                                                                                                                                                                        – A ja najbardziej lubię baranka – powiedział pluszowy baranek.                                                                                                                                                                                                                             – A ty, Tolu – spytała żyrafa – co najbardziej lubisz w tych świętach?                                                                                                                                                                                                                                  – To, że w ogóle są i że babcia przyjechała – powiedziałam – i że wszyscy jesteśmy razem. Kiedy zasypiałam, wszystkie zabawki opowiadały sobie, co najbardziej lubią w święta wielkanocne. Jedynie mały pluszowy zajączek nic nie mówił, tylko uśmiechał się tajemniczo.

 Rozmowa na temat opowiadania. Rodzic zadaje pytania: Jak nazywają się święta, do których przygotowywała się Tola?;  Kto przyjechał na święta do Toli?;      Co babcia przywiozła ze sobą?; Co posadziła Tola na talerzu?; Co tata zrobił z jajek?; Jak nazywały się jajka, które malowała Tola?; Co babcia dała Toli do oglądania?; Jak wyglądał stół wielkanocny na obrazku w książce, którą Toli dała babcia?; Co Tola najbardziej lubi w Świętach Wielkanocnych?.

  „Pisanki we wzorki” – zabawa ruchowo-naśladowcza na podstawie wiersza K. Bayer. Dziecko siedzi na dywanie i rytmicznie powtarzają za rodzicem wiersz z jednoczesnym klaskaniem i dzieleniem na sylaby wybranych słów: pisaneczki, układane, kropeczki, złote, siedzi, kotek, ranek, koszu, malowane.

Następnie rodzic prosi, by dziecko y i naśladowało razem z nim rysowanie na dywanie ilustracji do wiersza. Dziecko mówi głośno to, co rysują.

Pisanki Katarzyna Bayer

 Leżą w koszyczku piękne pisaneczki (dziecko rysuje kształt dużego jajka)

kolorowe, malowane, ładnie układane. (dziecko naśladuje malowanie jajka   pędzelkiem)

Pierwsza ma kropeczki, (dziecko rysuje kropeczki)

druga gwiazdki złote, (dziecko rysuje gwiazdeczki)

a na trzeciej siedzi malowany kotek. (dziecko rysuje kotka)

W ten wielkanocny, wielkanocny ranek poukładam w koszu  (dziecko rysuje kosz) śliczne jajka malowane. (dziecko rysuje kształt dużego i małego jajka)

 kolorowe pisanki

 

 

Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 06.04.2020 r.

Temat tygodnia: Wielkanoc

Temat dnia: „Przygotowania do Świąt”

 Nauka piosenki „ Pisanki , kraszanki”

Koszyczek z wikliny pełen jest pisanek,
A przy nich kurczaczek i z cukru baranek.
Przy baranku babka, sól, chleb i wędzonka,
Oto wielkanocna świąteczna święconka.

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
Uświetniły nasze wielkanocne święta.

Kłócił się z kurczakiem cukrowy baranek,
Która najpiękniejsza ze wszystkich pisanek?
Czy ta malowana, czy ta wyklejana,
Czy zdobiona woskiem i pofarbowana

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
Uświetniły nasze wielkanocne święta.

3) Baranek kurczaczkiem długo się spierali,
aż goście świąteczni do drzwi zapukali 
Wielkanocni goście czasu nie tracili 
potłukli pisanki jajkiem się dzielili.

Ref. Pisanki, kraszanki, skarby wielkanocne,
Pięknie ozdobione, ale niezbyt mocne.
Pisanki, kraszanki, całe w ornamentach,
Uświetniły nasze wielkanocne święta.         

https://youtu.be/qKY9oeELKn4

 

Zabawa Rychowa „ Kto potrafi tak jak ja”

Dziecko próbują utrzymać równowagę podczas naśladowania czynności demonstrowanych przez rodzica:

  • rysowania na podłodze kółka palcami stóp
  • stania na jednej nodze jak bocian
  • podnoszenia kolana i przekładania pod nim woreczka ( piłki)
  • stania na jednej nodze i próby klaśnięcia nad głową
  • chodzenia z zamkniętymi oczami w przód, a następnie w tył.

 

„Przed Wielkanocą” – wysłuchanie i analiza treści wiersza.

„Przed Wielkanocą” Dominika Niemiec

Pomogę mamie upiec makowca i babkę.

 Na babkę, wiem to na pewno, zawsze babcia ma chrapkę.

 Ale najpierw trzeba święconkę przygotować.

 Może tym razem czekoladowe jajka tam schować?

Babcia jak co roku tłumaczy: „Do koszyka pisanki wędrują,

 zobaczysz, wnusiu, na śniadanie na pewno ci posmakują”.

 Dziadek z tatą też dzielnie mamie pomagają,

od samego rana dom cały sprzątają.

 Fajnie jest być razem, szykować wszystko na święta,

pomagać sobie, kochać bliskich, o wielkanocnych zwyczajach pamiętać.

Rozmowa z dziećmi na podstawie tekstu utworu. Rodzic  pyta: O jakich świętach była mowa w wierszu?; Kto brał udział w przygotowaniach do świąt?; Co takiego działo się podczas przygotowań?; Jak myślicie, jak czuła się dziewczynka?; Czy osoby z tej rodziny się kochają?; Dlaczego tak uważasz?; W czym ty możesz pomóc w domu?

 „Pomagam mamie” – zabawa pantomimiczna.

Dziecko swobodnie biegają po dywanie. Gdy usłyszą gwizdek( lub inny dźwięk), zatrzymuje się i pokazują czynność, którą wymieni  rodzic. (Pomagam mamie: zetrzeć kurze z półek, mieszać ciasto, odkurzać, nakrywać do stołu, kroić warzywa, wkładać jajka do koszyka itp.).

           „Wielkanoc – radosne święta” – zabawa dydaktyczna. Oglądanie ilustracji w książkach i obrazków związanych ze świętami. Podawanie nazw przedstawionych na nich elementów; zwrócenie uwagi na to, co kojarzy się z Wielkanocą: baranek, palemka, kurczaczek, pisanki, jajko – jako symbol życia. Zapoznanie dzieci z nazwą Wielkanoc i swobodna rozmowa o tym, dlaczego obchodzimy to święto.

 

Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 03.04.2020 r.

Temat dnia: „Skąd się bierze ser?”

          „Tylko nic nie mówcie krowie” – słuchanie fragmentu wiersza H. Szayerowej połączone z rozmową na temat utworu.

„Tylko nic nie mówcie krowie” (fragment) Halina Szayerowa

Nabiał – produkt  smaczny, zdrowy.

 Dostajemy go  od krowy.

Tylko nic nie mówcie krowie.

 Jak się krowa  o tym dowie,

 to się jej  przewróci w głowie 

i gotowa  narozrabiać.

 I przestanie  nabiał dawać, 

czyli:  masło,  mleko,  sery, 

i śmietanę  na desery! […]

Rodzic wyjaśnia określenie nabiał. Rodzic pyta dziecko: Co może dać nam krowa?; Co można zrobić z mleka?

Rodzic zadaje pytanie: czy tylko krowa daje mleko? Naprowadza dzieci na właściwą odpowiedź zagadką:

 

Kopytka, rogi i bródka mała,
i żeby jeszcze tak nie skakała,
najpierw na drzewo, potem do woza,
już wiesz na pewno, to zwykła … .koza

Tłustego mleka
da nam na serek.
I ciepłej wełny
da na sweterek … owca

„Krowy, kozy, owce” – zabawy matematyczne. Rodzic opowiada, dziecko liczy i pokazuje na palcach. Najlepiej aby dziecko miało możliwość liczyć na konkretach, mogą to być obrazki, lub np. kredki, patyczki.

– Na pastwisku pasły się 2 krowy i 1 koza. Ile razem pasło się zwierząt?

– Babcia przyprowadziła na łąkę 1 krowę łaciatą i 2 krowy brązowe. Ile krów przyprowadziła babcia na łąkę?

– Na pastwisku pasły się 4 krowy, 2 krowy zapędzono do obory. Ile krów pozostało na pastwisku?

Praca plastyczna „Krowa” .

Zabawa ruchowa z elementem skoku: „Przeszkody” .

Rodzic rozkłada na dywanie chusty (apaszki) w niewielkiej odległości od siebie, dziecko przeskakuje kolejne przeszkody.

Kolorowankę można wykleić plasteliną, kolorowym papierem,  kaszą, bibułą.

https://youtu.be/y_gXAlEJCik

https://youtu.be/hMl74Mm6tgU

Drodzy Rodzice

W wolnej chwili zachęcam do ćwiczeń z dziećmi.

 

 Ćwiczenia rozluźniające.

 

  • „Kołyska” – rodzic siada za dzieckiem i je obejmuje, po czym delikatnie kołysze
  • „Zegar” -Dziecko siedzi, ręce opuszczone wzdłuż ciała. Na słowo: „bim – bam,” dziecko pochyla głowę w bok w jedną i drugą stronę.
  • „Muzyka” -Leżenie na plecach, szarfą przesłaniamy oczy. Ruch: Wsłuchiwanie się w spokojną muzykę relaksacyjną.
  • Tędy płynie rzeczka – masażyk

Tędy płynie rzeczka, (ruch falisty od głowy do bioder),
idzie pani na szpileczkach, (stukanie palcami wskazującymi wzdłuż kręgosłupa),
Tu przebiegły konie – patataj, (stukanie piąstkami wzdłuż kręgosłupa),
tędy przeszły słonie, (klepanie dłońmi ułożonymi w kształcie łódeczki),
A tu idzie szczypaweczka, (leciutkie szczypanie od krzyża do głowy),
zaświeciły dwa słoneczka, (dłonie otwarte, palce złączone, masaż spiralny),
Spadł drobniutki deszczyk, (lekkie pukanie wszystkimi palcami),
czy przeszedł cię dreszczyk? (lekkie szczypanie szyi),

  • Rodzinka

Ten paluszek to jest dziadziuś, (kciuk)
a ten obok to babunia, (wskazujący)
Ten paluszek to jest tatuś, (środkowy)
a ten obok to mamunia. (serdeczny)
A ten to dziecinka mała ……(tu pada imię dziecka – mały palec)
I jest rodzinka cała (zamykamy rączkę dziecka w piąstkę).

 

  • Idzie myszka do braciszka.

Idzie myszka do braciszka.
Tu wskoczyła, tu się skryła.
(ruchy tak jak w zabawie ,,Idzie rak”. Na słowa „tu wskoczyła, tu się skryła” chowamy rękę pod pachę, a następnie za kołnierz dziecka).

 

 Ćwiczenia elongacyjne.

 

  1. „Strzała” – leżenie tyłem na materacu z wyprostowanymi nogami i rękami .
  2. „Rakieta” – leżenie przodem na materacu z wyprostowanymi nogami i rękami .
  3. „Drzewo” – dziecko stoi przy ścianie, wyciąga głowę w górę pamiętając o prawidłowej postawie ciała.

 

 

  1. Mobilizowanie organizmu do wysiłku poprzez gry i zabawy z elementami korekcji.
  • „Zdmuchnij świeczkę” – siad skrzyżny z rękami ułożonymi w „skrzydełka”, dłonie zaciśnięte w pięści a jeden palec wyprostowany i skierowany do góry jest „zapaloną świeczką”. Na sygnał dziecko obraca głowę w lewo i „zdmuchuje” lewą „świeczkę”. następnie skręcają głowę w prawo i zdmuchuje prawą „świeczkę”. Na hasło „zapal świeczkę” dziecko prostuje po jednym palcu każdej dłoni.
  • „Baletnica” – dziecko siedzi na krześle, czubki palców dotykają podłogi, pięty uniesione. Na sygnał przestawia kolejno stopy do przodu, do tyłu i w bok – imitują kroki baletnicy chodzącej na palcach.
  • Zrywanie kwiatów – leżą na brzuchu z dłońmi pod brodą. Na sygnał dz. unoszą ręce i głowę nad podłogę i imitują ruchy zrywania kwiatów.
  • „Zły kot” – dziecko czworakuje na kolanach (kolana na szer. bioder), ręce opiera na podłodze na szer. barków. Na sygnał chowa głowę między barkami (broda dotyka klatki piersiowej).
  • „Motylek”- Siad skrzyżny, dłonie na kolanach, ręce ugięte pod kątem prostym  w stawie kolanowym. Ruch – spychanie kolan w dół ciężarem ciała i siłą ucisku rąk.
  • „Rak”- siad prosty, piłka między kolanami, ręce oparte za plecami, wznos bioder w górę – przejście do podporu tyłem. Na sygnał poruszanie się w tej pozycji po sali.
  • „Ciężary” – siedząc głęboko na krześle, między kolanami poduszeczka, podudzie związane. Ruch – unoszenie nóg do poziomu – wytrzymać licząc do trzech.
  • „Tańcząca piłka” – między kolanami umieszczona piłka. Ruch – skoki.                                             

                                                                                       Anna Przybysz

                                            

2 kwietnia przypada  Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. W związku z tym Dniem zachęcam do przeczytania artykułu:

Dlaczego należy czytać dzieciom?

               Wszystkie dzieci charakteryzują się ubogim językowo środowiskiem. Rodzice coraz mniej z nimi rozmawiają i mało im czytają. Kontakt z żywym słowem wypala telewizja, której narzędziem nie jest język, lecz obraz.

W efekcie dzieci coraz gorzej znają język, tymczasem język jest narzędziem myślenia – w tym także matematycznego!

Dzieci słabo wyćwiczone w używaniu języka i w myśleniu, pozbawione wyobraźni, którą telewizja wypiera, będą miały trudności od pierwszych dni szkoły i w późniejszym życiu. Przepaść intelektualna i emocjonalna pomiędzy dziećmi, którym rodzice i wychowawczy dużo czytają , a dziećmi pozbawionymi takiej sytuacji, w kolejnych latach dzieciństwa narasta.

Przedszkole może i powinno odwrócić ten stan rzeczy, tym bardziej, że w wielu domach dorośli nie stanowią dobrego wzorca dla dzieci – sami mało czytają. Pod względem ilości czytanych książek Polska znajduje się w ogonie krajów rozwiniętych, przoduje zaś pod względem analfabetyzmu funkcjonalnego.

Sytuacja taka grozi naszemu społeczeństwu, pogorszeniu jakości życia i marginalizację na arenie międzynarodowej. Jeśli nie przeciwstawimy się temu trendowi, będziemy przegrywać z mądrzejszymi – z tymi, którzy czytają.

       W dobie telewizji ochrona dzieci przed pewnymi informacjami i obrazami jest bardzo utrudniona. Rodzicom brak czasu na kontrolowanie ilości i treści oglądanych przez dzieci programów. Brak im także świadomości i psychologicznej wiedzy na temat skutków:

  • nadmiernego oglądania telewizji
  • oglądania programów nieodpowiednich dla dzieci
  • oglądania programów nasyconych przemocą

Telewizja niszczy ważne elementy dzieciństwa, m.in. poczucie bezpieczeństwa i optymizm. Skupienie się na tematach przerażających i szokujących, tworzy syndrom „złego świata”. Lansuje wzorce cynizmu, bezwzględności, pogardy, demoralizuje i uczy zachowań agresywnych.

Przeciętnie dzieci spędzają 20 godzin tygodniowo przed ekranem. Niektóre nawet 40 i więcej. Do 18 roku życia młody widz obejrzy 8 tysięcy ekranowych morderstw i 100 tysięcy aktów przemocy.

Skutki nadmiernego oglądania telewizji przez dzieci:

  1. Nieumiejętność myślenia (oglądanie TV zmienia fizyczną strukturę mózgu dziecka); zanik wyobraźni, nieumiejętność przewidywania konsekwencji – w telewizji ważne jest tylko tu i teraz.
  2. Trudność z koncentracją (wartki potok obrazów TV uszkadza zdolności skupienia uwagi).
  3. Lenistwo umysłowe, nowych biernej konsumpcji produktów masowej kultury.
  4. Obniżenie wyników w nauce.
  5. Postawa życiowa: niecierpliwość, potrzeba ciągłej, zewnętrznej stymulacji, nieustanne oczekiwanie rozrywki oraz gratyfikacji, bez pracy i wysiłku (łatwe konkursy z wysokimi nagrodami), szybkie popadanie w nudę.
  6. Niezadowolenie z własnego wyglądu prowadzące do zaburzeń w jedzeniu lub depresji.
  7. Niezadowolenie z posiadanych rzeczy (podsycane celowo przez reklamy).
  8. Zanik wrażliwości, znieczulenie na cudzy ból i krzywdę w realnym życiu.
  9. Lęk, niepokój, pesymizm, cynizm, determinacja, agresja.
  10. Ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, pogorszenie stosunków z członkami rodziny.
  11. Obniżenie umiejętności społecznych
  12. Brak czasu i chęci na inne zajęcia (sport, czytanie, własna twórczość, rozmowy).
  13. Uzależnienie, jak od narkotyków (potrzeba coraz większej i mocniejszej dawki wrażeń).
  14. U chłopców skłonność do postawy macho, agresji i pogardy dla kobiet, u dziewcząt cynizm, apatia lub agresja, przyzwolenie na bycie traktowaną jako obiekt fizycznego pożądania.

Skutki oglądanej przemocy w telewizji:

Brutalne i przerażające programy telewizyjne maja krótko i długotrwałe skutki – od lęków i fobii po stosowanie przemocy i okrucieństwa w realnym życiu. Istnieje silny związek pomiędzy ilością  oglądanej telewizji w wieku dziecięcym, a agresją i kryminalną działalnością w wieku dojrzałym oraz skłonnością do maltretowania własnych dzieci. Programy dla dzieci, zwłaszcza kreskówki, zwierają więcej przemocy niż programy dla dorosłych!. Amerykańska Akademia Pediatrów zaleca rodzicom, aby dzieci do 2 roku życia w ogóle nie oglądały telewizji, a dzieci starsze i nastolatki by nie korzystały dłużej niż 1-2 godziny dziennie z telewizji i komputera łącznie.

Dlatego warto wrócić do starych, dobrych sposobów spędzania wolnego czasu. Warto czytać!. Badania naukowe potwierdzają, że codzienne czytanie dziecku dla przyjemności:

  • buduje mocną więź pomiędzy dorosłym i dzieckiem
  • zapewnia emocjonalny rozwój dziecka
  • rozwija język, pamięć i wyobraźnię
  • uczy myślenia, poprawia koncentrację
  • wzmacnia poczucie własnej wartości dziecka
  • poszerza wiedzę ogólną
  • ułatwia naukę, pomaga odnieść sukces w szkole
  • uczy wartości moralnych, pomaga w wychowaniu
  • zapobiega uzależnieniu od telewizji i komputera
  • chroni przed zagrożeniami ze strony masowej kultury
  • kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy na całe życie

codzienne czytanie dziecku dla przyjemności jest najskuteczniejsza metodą wychowania czytelnika – człowieka samodzielnie myślącego, posiadającego wiedzę  i umiejętność jej poszerzania; człowieka kulturalnego, etycznego, z wyobraźnią, który umie radzić sobie w życiu przy pomocy rozumu, a nie pięści.

Przedszkole może  i powinno uzupełnić domowe czytanie, a tam, gdzie całkiem go brak, dać zaniedbanym dzieciom szansę codziennego kontaktu ze słowem pisanym.

 

Bożena Kacprzyk

Przedszkole nr 413

    

 

Data:

02.04.2020

Temat: „Traktor”

Cele: rozwijanie motoryki małej; zapoznanie z wyglądem i nazwami pojazdów

 

– oglądanie w książeczkach dziecięcych, albumach, encyklopediach dziecięcych różnych pojazdów, nazywanie ich – jako przygotowanie do dalszej zabawy

„Traktor”  – słuchanie  wiersza Cezarego Tarkowskiego; czytając wiersz należy wyjaśnić dzieciom niezrozumiałe słowa, można zademonstrować ilustracje do wiersza; dziecko opisuje wygląd traktora; rodzic zadaje pytanie: ile kół ma traktor?, dziecko głośno liczy i wskazuje na ilustracji koła.

Stoi traktor na podwórzu,

zabłocony, cały w kurzu.

Latem pełni ważną rolę,

bo wyjeżdża często w pole,

ciągnie, orze i bronuje –

bardzo ciężko tam pracuje.

 

Po przeczytaniu i analizie treści można uczyć wiersza na pamięć i poprosić aby dziecko spróbowało podzielić wyraz traktor na sylaby (tra-ktor) w ten sposób ćwiczymy słuch fonematyczny

 

– „Kolorowe koła i kółeczka” – zabawa ruchowa; rozwijanie motoryki dużej i małej oraz poczucia rytmu; potrzebne: kredki – najlepiej pastelowe w czterech kolorach: czerwonym, zielonym, niebieskim i żółtym, duży arkusz szarego papieru

  • na stole rozkładamy szary papier (przyklejony taśmą papierowątak, aby się nie przesuwał) oraz kredki pastelowe w czterech kolorach: czerwonym, zielonym, niebieskim, żółtym
  • przy dźwiękach tamburyna lub innego instrumentu dziecko swobodnie biega; na hasło: Zielone kółeczko zatrzymuje się, podbiega do stołu, chwyta zieloną kredkę i rysuje na papierze zielone koła – raz duże, raz małe
  • na hasło: Stop wraca na dywan i ponownie biega przy dźwiękach tamburyna
  • zabawa trwa do momentu, w którym wszystkie cztery kolory kół będą narysowane na szarym papierze

 

– „Droga dla traktora” – praca plastyczna, w której wykorzystujemy pracę „Kolorowe koła i kółeczka”, którą dziecko zrobiło podczas wcześniejszej zabawy

  • dziecko rozciera kulkami z papieru koła narysowane pastelami (gazety lub inny papier zgnieciony wcześniej przez dziecko)
  • następnie w rytm spokojnej muzyki instrumentalnej rysuje pastelami drogę dla traktora
  • na koniec omawiamy z dzieckiem wykonaną pracę – z prac powstało pole i droga, po której mogą jeździć traktory
  • dziecko może powstałą makietę pola i drogi wykorzystać do zabawy małymi traktorami

 

Podczas zabawy można wykorzystać piosenkę pt. „Stary Donald farmę miał”  /YouTube

 

Powodzenia! Życzymy dobrej zabawy i fajnych przygód podczas podróży traktorem!

Temat dnia: „Ale jaja”

 01.04.2020r.

  • „Rodzinka z podwórka” – słuchanie wiersza D. Augsburg

„ Rodzinka z podwórka” Dorota Augsburg

 Jestem kurka z podwórka

 i stroszę piórka.

Jestem damą ze swojego podwórka.

Wszyscy mnie podziwiają,

 bo też jestem świetną mamą.

Idą zawsze za mną kurczaczki –

żółciutkie pisklaczki.

 A kogucik zwinnie ziarnka wygrzebuje

i kurce je daje.

 Bo kogut i kurka to rodzinka z podwórka.

 

          „Zagubione jajka” – zabawa dydaktyczna. Dziecko otrzymuje słomkę oraz kuleczki z papieru, które są jajkami. Zadaniem dziecka jest przenoszenie jajek, za pomocą słomki, dodatkowo liczymy przeniesione jajka.

 

  • „Kurczątko” – zabawa ruchowa połączona z nauką wiersza E.M. Minczakiewicz.

Rodzic recytuje wiersz, jednocześnie rysując na kartce.

„Kurczątko” Ewa Małgorzata Minczakiewicz

Kurczątko z jajeczka się urodziło… (N. rysuje owal jako jajko)

 Główkę wychyliło, (N. rysuje z boku koło jako głowę)

na dwie nóżki skoczyło. (N. na dole dorysowuje dwie kreski jako nogi)

 Następnie Rodzic prosi, by dziecko usiadło na dywanie. Razem z dzieckiem  mówią wierszyk, wykonując następujące czynności:

 Kurczątko z jajeczka się urodziło… (dziecko przykuca, robi nad głową daszek z rąk)

Główkę wychyliło, (dziecko rozchyla  ręce i wychyla głowę)

na dwie nóżki skoczyło. (dziecko podskakuje)

https://youtu.be/RM4TuFvxfQA

https://youtu.be/gX7wyYgXatU

https://www.youtube.com/watch?v=3oE8dF4HPAE

 

Uwaga! Konkurs!
Zapraszamy do udziału w naszym pierwszym zdalnym konkursie na „Najpiękniej udekorowany mazurek wielkanocny”.
Regulamin konkursu dostępny w zakładce STREFA RODZICÓW 

Obraz może zawierać: jedzenie

Data: 31.03.2020r.

Temat tygodnia: „Praca rolnika”

Temat dnia: „Dzień w gospodarstwie”

Cele: rozwijanie aparatu mowy poprzez ćwiczenia dźwiękonaśladowcze; rozwijanie ogólnej sprawności ruchowej (dużej i małej motoryki)

– „Stary Donald farmę miał” – zabawa naśladowcza przy piosence – dziecko naśladuje odgłosy wydawane przez zwierzęta występujące w piosence; dziecko naśladuje jak dane zwierzątko chodzi;  sł. i muz. tradycyjne /youtube

Stary Donald farmę miał ija, ija, oł!

Na tej farmie pieska miał ija, ija, oł!

Słychać hau, hau, tu,

Hau, hau, tam,

Hau, tu, hau, tam,

Wszędzie ha, hau,

Stary Donald farmę miał ija, ija, oł!

 

Stary Donald farmę miał ija,ija, oł!

Na tej farmie krowy miał, ija, ija, oł!

Słychać mu, mu, tu,

Mu, mu, tam,

Mu, tu, mu, tam,

Wszędzie mu, mu,

Stary Donald farmę miał ija, ija, oł!

 

Stary Donald farmę miał ija, ija, oł!

Na tej farmie kaczki miał ija, ija, oł!

Słychć kwa, kwa, tu,

Kwa,kwa, tam,

Wszędzie kwa, kwa,

Stary Donald farmę miał ija, ija, oł!

– „Wiejskie podwórko” – praca plastyczna:

  • konstruowanie makiety przedstawiającej wiejskie podwórko z wykorzystaniem np.: małych pudełek po produktach spożywczych, figurek zwierzątek występujących w gospodarstwie wiejskim;
  • dziecko konstruuje domki z pudełek dla swoich zwierząt, ozdabia je według swojego pomysłu i umieszcza (przykleja) do makiety czyli dużej kartce lub kartonie,
  • po zakończeniu pracy może bawić się wykonaną makietą i zwierzętami, układać historyjki, opowiadania itp.
  • proponujemy dodatkowo wykonanie zdjęć utworzonej makiety „Wiejskie podwórko”  i udostępnienie na str. int. przedszkola (dziękujemy!)

 Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 30.03.2020 r.

Temat Tygodnia: „Praca rolnika”

Temat dnia: „Na polu”

Cele:

  • Rozbudzanie zainteresowań środowiskiem wiejskim;
  • Kształtowanie umiejętności wnioskowania i logicznego

Myślenia;

  • Wzbogacanie słownictwa.

           „Rolnik” – nauka wiersza Z. Dmitrocy połączona z zabawą naśladowczą.

„Rolnik” Zbigniew Dmitroca

 Rolnik rano rusza w pole          (dziecko maszeruje)

 orać pługiem czarną rolę.         (dziecko zatrzymuje się, i maszeruje w miejscu)

 Sieje zboże i buraki,                   (dziecko, naśladuje sianie ziarenek)

z których potem są przysmaki. (dziecko, masuje się po brzuchu)

œSpacer zwierząt” – ćwiczenia ruchowe. Rodzic recytuje wiersz, a dziecko wykonuje odpowiednie ruchy.

 „Spacer zwierząt” (Agata Giełczyńska)

dziecko biega na czworakach

 Polną ścieżką piesek biegnie.

 Szczeka głośno w nocy, we dnie.

Nie potrafi iść powoli,

on zabawy, harce woli.

Dziecko idzie, kucając i trzymając się za kostki

Kaczka wesolutko człapie,

już po chwili wodą chlapie.

Krótkimi rusza nóżkami,

pływa razem z kaczętami.

Dziecko biega, przeskakując z nogi na nogę

Źrebak raźno podskakuje,

zmęczenia wcale nie czuje.

Hen, przed siebie dalej gna,

 pędzi szybko niczym wiatr!

Dziecko idzie powoli, trzymając ręce za plecami i co jakiś czas wykonując skłony

Kurka nie śpieszy się wcale,

 ziaren szuka wytrwale.

Spacerkiem się delektuje

 i na robaczki poluje.

Dziecko idzie na czworakach, wolno i spokojnie

Idzie dróżką kotek mały,

 czarne wąsy, ogon biały.

Delikatnie łapki stawia,

cichuteńko się zakrada.

Po skończonych ćwiczeniach dziecko zwijają się w kłębek i chwilę odpoczywa.

 „Pieczywo” – słuchanie wiersza B. Szut połączone z rozmową na temat pracy rolnika.

 Skąd na stole smaczny chlebek?

Rolnik sieje ziarno w glebę.

 (Gleba to jest ziemia czarna, w której rośnie zboże z ziarna

Kiedy zboże jest dojrzałe, rolnik

 kosi je z zapałem, potem młóci,

 w swych maszynach

 i wywozi plon do młyna.

 Młynarz w młynie ziarno miele,

białej mąki robi wiele.

 Mąka trafia do piekarza,

który ciasto z niej wytwarza.

Z ciasta robi i chleb, rogale…

 W piecu piecze je wytrwale.

Jest pieczywo!

Ślinka leci, więc smacznego, dzieci!

 

https://www.youtube.com/watch?v=99wOP1R-9r8&feature=youtu.be

https://www.youtube.com/watch?v=kWq3VMWJ9MA            https://www.youtube.com/watch?v=3oE8dF4HPAE&feature=emb_rel_pause

https://www.youtube.com/watch?v=QPqALIknKwY

https://www.youtube.com/watch?v=30nw6AtuGiQ

 

„Kto jest najważniejszy?” – wysłuchanie opowiadania i rozmowa inspirowana jego treścią. W trakcie czytania opowiadania Agnieszki Borowieckiej rodzic zadaje pytania: Dlaczego zwierzęta się kłóciły? Dlaczego pies / krowa / owce / kury uważały się za najważniejsze? Jakie zwierzę pogodziło mieszkańców podwórka?

„KTO JEST NAJWAŻNIEJSZY?”  (Agnieszka Borowiecka)

Gdzieś na uboczu, wśród owocowych sadów i malowniczych pól stał mały dom z drewnianym płotem, warzywnym ogródkiem i niewielką zagrodą dla zwierząt. I mogłoby się wydawać, że czas płynie tam miło i spokojnie, aż tu nagle któregoś ranka na podwórku wybuchła straszna awantura. A wszystko zaczęło się od tego, że pies przegonił w nocy lisa, który cichaczem próbował zakraść się do kurnika. Był tak dumny ze swojego czynu, że zaraz po śniadaniu wlazł na swoją budę, by wszyscy lepiej go widzieli, i zaszczekał: – To ja tu jestem najważniejszy! Od razu zrobiło się wielkie zbiegowisko i wszystkie zwierzęta z miejsca zaczęły się kłócić. – To ci dopiero! – zaryczała krowa. – A kto codziennie na śniadanie pije moje mleko? – zapytała, patrząc wymownie na psa. – To ja tu jestem najważniejsza! – dodała dla jasności. I po chwili okazało się, że każdy jest najważniejszy, a tak przecież być nie może. Zwierzęta zgodziły się tylko co do jednego, że trzeba raz na zawsze ustalić, kto jest najważniejszy i że nikt lepiej tego nie osądzi niż jaskółka, gdyż ona na wszystko patrzy z góry, a z góry wszystko widać lepiej. Pobiegły więc pod stodołę, gdzie przy wejściu wisiało gniazdo przypominające małą glinianą miseczkę i tam zaczęły się przekrzykiwać. – Co tu się dzieje? – zaćwierkała jaskółka, wyglądając z gniazda. A gdy wreszcie dowiedziała się, o co chodzi, postanowiła wysłuchać wszystkich po kolei. Najpierw zaszczekał pies: – Hau, hau, tak głośno szczekałem, że za lisem aż się kurzyło! Gdyby nie ja, wszystkie kury zjadłby ze smakiem. Więc to ja tu jestem najważniejszy! – pochwalił się pies. Jaskółka przyznała mu rację, lecz zaraz dodała: – Ale gdyby gospodarz nie przynosił ci codziennie jedzenia i nie dbał o ciebie, nie miałbyś siły, by pogonić lisa do lasu. – No właśnie! – wtrąciła się krowa. – A cóż innego dostajesz na śniadanie, jak nie moje mleko? – spytała jeszcze raz. – Więc to ja jestem tu najważniejsza! – dodała pewnym siebie głosem. Jaskółka i jej przyznała rację, lecz po chwili powiedziała: – Ale gdyby gospodarz nie wyprowadzał cię codziennie na łąkę i nie znajdował dla ciebie soczystej trawy, nie dawałabyś mleka. – Otóż to! – zabeczały owce. – To my jesteśmy najważniejsze, bo dzięki naszej wełnie gospodarz ma ciepłe ubranie i może chodzić z tobą na łąkę – przechwalały się całym stadem. – Lecz i o was gospodarz dba tak samo jak o inne zwierzęta i daje wam dach nad głową. Dzięki temu macie ciepłe i lśniące runo – stwierdziła jaskółka. Na to do rozmowy włączyły się kury i powiedziały, że tak naprawdę to one są najważniejsze, bo znoszą jajka i dzięki temu gospodarz nie chodzi głodny. Kot powiedział zaś, że gdyby nie on, to myszy zjadłyby całe zboże i nie byłoby z czego upiec chleba. Lecz i na te przechwałki jaskółka miała tylko jedną odpowiedź: – Gdyby gospodarz nie dawał wam jeść i nie dbał o was, nie mogłybyście robić tego, co do was należy. W końcu wszystkie spory umilkły i zwierzęta pokiwały łebkami, przyznając jaskółce rację. Po czym rozeszły się do swoich spraw. A pod wieczór, gdy gospodarz prowadził krowę z łąki do ciepłej obory, łaciatka polizała z sympatią jego troskliwą dłoń szorstkim językiem. Pies, kiedy dostał pod nos pełną miskę, zamachał serdecznie ogonem. A kot łasił się do nogawki gospodarza, gdy ten wyniósł mu miseczkę mleka przed dom. I nikt już nie miał wątpliwości, kto tu jest najważniejszy, gdy kochane ręce gospodarza głaskały zwierzęta troskliwie na

Data: 27.03.2020

Temat: Przysmaki zwierząt

Cele: poszerzenie wiedzy przyrodniczej na temat pokarmów zwierząt

  • Jak kotek zwierzęta mlekiem częstował” – słuchanie fragmentu wiersza H. Bechlerowej połączone z rozmową na temat utworu. Wiersz można ilustrować sylwetami lub obrazkami zwierząt

To jest Filik – kotek bury. Ma wąsiki i pazury.

Dobry jest ten kotek Filik: chce by wszyscy mleko pili.

Stanął Filik przy kurniku

– Czy chcesz mleka, koguciku?

Lecz kogucik z kurką czarną na śniadanie jedli ziarno.

Koło żłobu stoi konik. Filik ładnie się ukłonił.

– Lubisz mleko?

– Nie ja rano smaczny  owies jem i siano.

Do królika kotek poszedł.

– Pij, pij mleczko, bardzo proszę!

Ale królik siadł pod drzewkiem: chrupu, chrupu – gryzł marchewkę (…)

Więc do krówki poszedł kotek.

– Czy na mleko masz ochotę?

– Nie Filiku, bo ja przecież jem zieloną trawkę w lecie.

Koło furtki kózka biała także mleka pić nie chciała.

– Zabierz sobie,kotku, dzbanek!Ja jem liście kapuściane(…)

 

Rozmawiając z dzieckiem na temat utworu zadajemy pytania: Jak miał na imię kotek?. Czym kotek częstował zwierzęta?. Co kogucik i kurka jedli na śniadanie?. Co koń jadł rano?. Co gryzł królik?. Co lubi jeść krowa?. Dlaczego kózka nie chciała pić mleka?.

Jeżeli są ilustracje zwierząt dziecko może narysować to co je każde z nich.

  • Karmimy kurki” – zabawa ruchowa połączona z ćwiczeniem prawidłowego tonu oddychania. Rodzic rozkłada w wyznaczonym miejscu pustą tackę i obok tackę z kuleczkami papierowymi (kuleczki można zrobić wcześniej z dzieckiem z kawałków dowolnego papieru ale miękkiego) oraz słomkę.

– dziecko swobodnie biega przy dźwiękach muzyki, gdy muzyka ucichnie, na hasło: Ziarenka dla kurek, dziecko podbiega do miejsca, gdzie jest słomka i przenosi papierowe kuleczki za pomocą słomki do pustej tacki (należy pokazać dziecku, jak wykonać ćwiczenie  z jednoczesnym zachowaniem prawidłowego toru oddychania).

„Mój przysmak” – pytamy dziecko co najbardziej mu smakuje i chętnie zjada. Można przygotować posiłek wspólnie z dzieckiem lub ulepić z plasteliny bądź narysować

Drodzy Rodzice

W związku z zaistniałą sytuacją zachęcam do ćwiczenia w domu ze swoimi dziećmi.Dwa razy w tygodniu po 30 min.wspólnej aktywności ruchowej jest jak najbardziej wskazane.
Ćwiczenia ożywiające i wzmacniające więź rodzic-dziecko:
1.Bieg dziecka dookoła stojącego w miejscu rodzica, na sygnał rodzic łapie dziecko jak najszybciej za biodra i oboje zastygają bez ruchu tworząc rzeźbę. Powtarzamy kilka razy ,za każdym razem inna figura, potem zmiana ról – dziecko stoi , rodzic biega.
2.Rodzic wykonuje klęk podparty, a dziecko przechodzi tunelem pod ciałem dorosłego, między ramionami, nad rodzicem , nad nogami….(wskazane własne pomysły przejść).
3.Dziecko robi podpór przodem, biodra wysoko, kolana proste, a rodzic przeczołguje się pod dzieckiem.
Życzę dużo zdrowia i owocnej wspólnej zabawy ze swoimi dziećmi.
Dołączam również krótką prezentację w celu przypomnienia jak należy poprawnie siedzieć, leżeć czy poruszać się po domu.
Anna Przybysz

Propozycja zabaw dla dzieci z grupy I na 26.03.2020 r.

Piosenka „Wycieczka” sł. i muz. Katarzyna Kulikowska

Kiedy słonko jasno świeci,

 na wycieczkę idą dzieci.

 Idę ja, idziesz ty, kaczki, koty, kury, psy.

 Kaczka: kwa, kwa, kwa. (dziecko naśladują głosy kaczki)

 Kotek: miau. (dziecko naśladują głos kotka)

 Kura: ko, ko, ko. (dziecko naśladują glos kury)

 A piesek: hau. (dziecko naśladują głos psa)

 

•   Chodzi kurka – słuchanie wiersza I. Salach połączone z rozmową na temat jego treści.

Chodzi kurka”  Iwona Salach

 Chodzi kurka po ogródku,

małe ziarnko trzyma w dzióbku.

 A dla kogo?

A dla dzieci, co gromadka za nią leci.

Po ogródku chodzi kurka

 i pazurkiem czyści piórka,

a za kurką kogut – tatko

pilnie strzeże swego stadka.

Rodzic  pyta dzieci: Jakie zwierzątko chodziło po ogródku?; Dla kogo kura niosła ziarenko?; Kto latał za kurką?; Kto pilnował stada?.  Optymalnie • obrazki: kury, kurczątka, koguta

25.03.2020r.

Temat: Odgłosy z wiejskiego podwórka

Cele: stymulowanie rozwoju mowy; ćwiczenia mięśni narządów mowy na zgłoskach: kwi, kwa, kra,hau,

Propozycje aktywności:

– „Awantura” – zabawa podczas słuchania wiersza M. Strzałkowskiej (należy poprosić dzieci aby naśladowały głosy zwierząt z wiejskiego podwórka – w momentach, gdy czytająca osoba przerwie recytacje).

Oj! Wybuchła na podwórku awantura,

bo zginęły pewnej kurze cztery …!                                  

Kura gdacze

Kaczka …,

krowa ryczy,

świnia …,

owca beczy,

koza …,

a na płocie przy chlewiku,

kogut pieje: …!

Gdy już każdy wrzasków miał powyżej uszu,

ze stodoły wyszło pisklę w …,

odnalazła kura pióra

i umilkła …,

a pisklęciu się dostała niezła bura!

(pióra, kwacze, kwiczy, meczy, kukuryku, pióropusz, awantura)

 

– „Co to za zwierzę?” – zabawa dydaktyczna (potrzebne jako pomoc obrazki zwierząt). Odkrywanie elementów zakrytych obrazków i odgadywanie ich nazw przez dziecko. Rodzic rozkłada obrazki zwierząt częściowo zakryte kartką: krowy, kaczki, konia ,kury, koguta, psa, kota. Pokazuje dziecku fragment obrazka, np. głowę, brzuch, nogi, lub rogi, a dziecko odgaduje, jakie zwierzę ukryło się pod kartką. Po odgadnięciu dziecko naśladuje glos tego zwierzęcia.

– „Bieg koników” – zabawa bieżna, potrzebne szarfy lub wstążki do utworzenia kół – domków (stajni) dla koni. Na podłodze należy rozłożyć w różnych miejscach szarfy. Dzieci są konikami i stoją w stajni. Na sygnał: koniki wybiegają ze stajni. Biegną kłusem, szybko na palcach. Można wystukiwać rytm jakimś przedmiotem, np. klockiem drewnianym. Gdy jest przerwa w grze na klocku i dzieci słyszą polecenie: Koniki do stajni. Wracają i stają w środku szarfy. Następnie prowadzący mówi kolejne polecenie: Koniki wybiegają ze stajni. Idą stępa, powoli z wysokim unoszeniem kolan. Prowadzący ponownie gra, np. na klocku, a dzieci poruszają się po pokoju. Prowadzący mówi kolejne hasło: Konie biegną galopem, z odbijaniem się jednej i drugiej nogi na zmianę. Następne hasło: Konie idą cichutko. Dzieci powoli idą na palcach. Następnie na sygnał – koniki wracają do stajni.

– „Dziwne rozmowy” – nauka piosenki, sł. Anna Alexandrowicz, muz. Włodzimierz Zaliński

W chlewiku mieszka świnka           /dziecko porusza się po pokoju

i trąca ryjkiem drzwi.                    

Gdy niosę jej jedzenie,

to ona: „Kwi, kwi, kwi!”.                  /dziecko wydaje odgłosy  naśladując zwierzątko

 

Opodal chodzi kaczka,                 /j.w

co krzywe nóżki ma.

Ja mówię jej: „Dzień dobry”

a ona: „Kwa, kwa, kwa!”.               /j.w

 

Na drzewie siedzi wrona,           /j.w

jest czarna, trochę zła.

Gdy pytam: „Jak się miewasz?”

to ona:” Kra, kra, kra!”.                  /j.w

 

Przed budą trzy szczeniaczki,

podnoszą straszny gwałt.

Ja mówię: „Cicho pieski”,

A one: „Hau, hau, hau!””

 

/piosenka jest na You Tube

 

24.03.2020r.

         Zagadki dla maluchów – rozwiązywanie zagadek Anny Mikity oraz naśladowanie odgadniętego zwierzątka.

 Choć ma skrzydła,

 nie potrafi fruwać wcale.

Za to co dzień znosi jajko

 i gdacze wspaniale. (kura)

Chodzi po podwórku

różowy grubasek.

 Lubi w brudnym błocie

pochlapać się czasem.(świnia)  

Choć jest duża i rogata,

 nie musisz uciekać.

 Kiedy dasz jej smacznej trawy,

ona da ci mleka. (krowa)

Chętnie po łące skacze i biega,

 a jego synek to mały źrebak. (koń)

 Czasem włazi gdzieś wysoko,

 żeby mieć na wszystko oko.

Gdy chce zapłać mysz malutką,

to zakrada się cichutko. (kot)

 

           Co słychać na wsi? – słuchanie wiersza W. Chotomskiej ilustrowanego obrazkami zwierząt występujących w wierszu. Dzieci naśladują głosy zwierząt, których nazwy wypowiada Rodzic.

  • obrazki zwierząt: bocian, kaczka, wrona, kogut, kura, pies, kot

Co słychać na wsi? Wanda Chotomska

 Co słychać? Zależy gdzie.

Na łące słychać: Klee! Klee!

 Na stawie: Kwa! Kwa!

 Na polu: Kraa!

 Przed kurnikiem: Kukuryku!

Ko, ko, ko, ko, ko! – w kurniku.

 Koło budy słychać: Hau!

A na progu: Miau!

 A co słychać w domu,

nie powiem nikomu.

  • „głosy zwierząt” – ćwiczenie narządu mowy. Dziecko naśladują zachowanie podanych przez Rodzica zwierząt: krowa na pastwisku – ruchy okrężne żuchwą; świnia – układanie warg w kształt ryjka, jak przy wymawianiu głoski u; pies – szczerzenie zębów, ziajanie; kotek pije mleko – wysuwanie języka nad dłońmi w kształcie miseczki, oblizywanie warg ruchem okrężnym; koń – kląskanie.
  • „Zwierzątka z wiejskiego podwórka” – zabawa ruchowo-naśladowcza. Na hasło: Biegną pieski dziecko naśladując pieska biegnie na czworakach. Na hasło: Biegną kotki dziecko naśladuje kotka i  biegnie na czworakach, robią koci grzbiet. Na hasło: Biegną koniki dziecko galopuje. Na hasło: Biegną kury i koguty dziecko naśladuje kurki i koguty chodząc na ugiętych nogach, poruszają rękami jak skrzydłami.

Temat: „Wiosenne pączki”

23.03.2020r.

  1. Budowanie krótkich zdań na temat obrazka lub fotografii  wiosennej – rozpoznawanie i podawanie nazw pierwszych przejawów wiosny
  2. Pocięcie obrazka na 4 części przedstawiającego, np. wiosenne kwiaty, a dziecko składa w całość i nakleja na kartkę.
  3. Słuchanie wiersza J. Kulmowej, pt. „Kotki marcowe”

Na wierzbie nad samym rowem – srebrne kotki marcowe.

Na deszczu i na słocie srebrnieją im futra kocie.

Plucha i zawierucha.

Nie ma mamy, co wyliże brzuch do sucha.

Ale kotki marcowe nie piszczą .

Huśtają się na gałązkach.

Mruczą:

– Nareszcie wiosna!

I sierść mają coraz srebrzystrzą.

  1. „Bazie” – praca plastyczn0-techniczna, wykonanie gałązki z baziami. Dziecko nakleja kuleczki z waty na namalowane gałązki.