Pomoc psychologiczno-pedagogiczna

 Wyklaszcz rytmy zilustrowane układem symboli

rytmy

 

Trening połykania:

  • Unosimy szeroki język za górne zęby (robimy „kobrę” – patrz wcześniejsze ćwiczenia pozycji spoczynkowej języka).

 

  • Prosimy dziecko, żeby położyło język za górnymi zębami, złączyło zęby i przełknęło ślinę. Pilnujemy, żeby wargi się nie zaciskały (możemy rozsunąć wargi palcami – będzie łatwiej kontrolować napięcie). Powinny być domknięte bez zbędnego wysiłku, broda się nie napina. Przykładamy drugą dłoń do szyi na wysokości krtani                  i sprawdzamy, czy na pewno dziecko przełknęło (krtań powinna się poruszyć w górę).

 

  • Jeśli dziecko prawidłowo połyka ślinę, próbujemy tego samego z wodą. Prosimy dziecko, żeby nabrało niewielki łyk wody, zatrzymało w buzi i połknęło.

 

  • Przypominamy o języku za górnymi zębami.
  • Wykonujemy ćwiczenia codziennie po kilka przełknięć (aż do opanowania przez dziecko tej umiejętności).

Zadanie logopedyczne

Dziś magiczną różdżką zamieniamy nasz języczek w malarza: czary-mary, abrakadabra, hokus-pokus, bęc! 🙂
• Malarz maluje sufit (przesuwamy szerokim językiem po podniebieniu).
• Malarz maluje ściany (wypychamy językiem policzki).
Malarz ściera farbę z podłogi (przesuwamy językiem za dolnymi zębami).
• Malarz poprawia farbą pomalowany sufit (stawiamy językiem kropki na wałku dziąsłowym – tuż za górnymi zębami).
• Malarz pomaga farbie schnąć (dmuchamy – wdech nosem przy zamkniętej buzi, wydech ustami).

2 kwietnia przypada  Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. W związku z tym Dniem zachęcam do przeczytania artykułu:

Dlaczego należy czytać dzieciom?

               Wszystkie dzieci charakteryzują się ubogim językowo środowiskiem. Rodzice coraz mniej z nimi rozmawiają i mało im czytają. Kontakt z żywym słowem wypala telewizja, której narzędziem nie jest język, lecz obraz.

W efekcie dzieci coraz gorzej znają język, tymczasem język jest narzędziem myślenia – w tym także matematycznego!

Dzieci słabo wyćwiczone w używaniu języka i w myśleniu, pozbawione wyobraźni, którą telewizja wypiera, będą miały trudności od pierwszych dni szkoły i w późniejszym życiu. Przepaść intelektualna i emocjonalna pomiędzy dziećmi, którym rodzice i wychowawczy dużo czytają , a dziećmi pozbawionymi takiej sytuacji, w kolejnych latach dzieciństwa narasta.

Przedszkole może i powinno odwrócić ten stan rzeczy, tym bardziej, że w wielu domach dorośli nie stanowią dobrego wzorca dla dzieci – sami mało czytają. Pod względem ilości czytanych książek Polska znajduje się w ogonie krajów rozwiniętych, przoduje zaś pod względem analfabetyzmu funkcjonalnego.

Sytuacja taka grozi naszemu społeczeństwu, pogorszeniu jakości życia i marginalizację na arenie międzynarodowej. Jeśli nie przeciwstawimy się temu trendowi, będziemy przegrywać z mądrzejszymi – z tymi, którzy czytają.

       W dobie telewizji ochrona dzieci przed pewnymi informacjami i obrazami jest bardzo utrudniona. Rodzicom brak czasu na kontrolowanie ilości i treści oglądanych przez dzieci programów. Brak im także świadomości i psychologicznej wiedzy na temat skutków:

  • nadmiernego oglądania telewizji
  • oglądania programów nieodpowiednich dla dzieci
  • oglądania programów nasyconych przemocą

Telewizja niszczy ważne elementy dzieciństwa, m.in. poczucie bezpieczeństwa i optymizm. Skupienie się na tematach przerażających i szokujących, tworzy syndrom „złego świata”. Lansuje wzorce cynizmu, bezwzględności, pogardy, demoralizuje i uczy zachowań agresywnych.

Przeciętnie dzieci spędzają 20 godzin tygodniowo przed ekranem. Niektóre nawet 40 i więcej. Do 18 roku życia młody widz obejrzy 8 tysięcy ekranowych morderstw i 100 tysięcy aktów przemocy.

Skutki nadmiernego oglądania telewizji przez dzieci:

  1. Nieumiejętność myślenia (oglądanie TV zmienia fizyczną strukturę mózgu dziecka); zanik wyobraźni, nieumiejętność przewidywania konsekwencji – w telewizji ważne jest tylko tu i teraz.
  2. Trudność z koncentracją (wartki potok obrazów TV uszkadza zdolności skupienia uwagi).
  3. Lenistwo umysłowe, nowych biernej konsumpcji produktów masowej kultury.
  4. Obniżenie wyników w nauce.
  5. Postawa życiowa: niecierpliwość, potrzeba ciągłej, zewnętrznej stymulacji, nieustanne oczekiwanie rozrywki oraz gratyfikacji, bez pracy i wysiłku (łatwe konkursy z wysokimi nagrodami), szybkie popadanie w nudę.
  6. Niezadowolenie z własnego wyglądu prowadzące do zaburzeń w jedzeniu lub depresji.
  7. Niezadowolenie z posiadanych rzeczy (podsycane celowo przez reklamy).
  8. Zanik wrażliwości, znieczulenie na cudzy ból i krzywdę w realnym życiu.
  9. Lęk, niepokój, pesymizm, cynizm, determinacja, agresja.
  10. Ograniczenie kontaktów z rówieśnikami, pogorszenie stosunków z członkami rodziny.
  11. Obniżenie umiejętności społecznych
  12. Brak czasu i chęci na inne zajęcia (sport, czytanie, własna twórczość, rozmowy).
  13. Uzależnienie, jak od narkotyków (potrzeba coraz większej i mocniejszej dawki wrażeń).
  14. U chłopców skłonność do postawy macho, agresji i pogardy dla kobiet, u dziewcząt cynizm, apatia lub agresja, przyzwolenie na bycie traktowaną jako obiekt fizycznego pożądania.

Skutki oglądanej przemocy w telewizji:

Brutalne i przerażające programy telewizyjne maja krótko i długotrwałe skutki – od lęków i fobii po stosowanie przemocy i okrucieństwa w realnym życiu. Istnieje silny związek pomiędzy ilością  oglądanej telewizji w wieku dziecięcym, a agresją i kryminalną działalnością w wieku dojrzałym oraz skłonnością do maltretowania własnych dzieci. Programy dla dzieci, zwłaszcza kreskówki, zwierają więcej przemocy niż programy dla dorosłych!. Amerykańska Akademia Pediatrów zaleca rodzicom, aby dzieci do 2 roku życia w ogóle nie oglądały telewizji, a dzieci starsze i nastolatki by nie korzystały dłużej niż 1-2 godziny dziennie z telewizji i komputera łącznie.

Dlatego warto wrócić do starych, dobrych sposobów spędzania wolnego czasu. Warto czytać!. Badania naukowe potwierdzają, że codzienne czytanie dziecku dla przyjemności:

  • buduje mocną więź pomiędzy dorosłym i dzieckiem
  • zapewnia emocjonalny rozwój dziecka
  • rozwija język, pamięć i wyobraźnię
  • uczy myślenia, poprawia koncentrację
  • wzmacnia poczucie własnej wartości dziecka
  • poszerza wiedzę ogólną
  • ułatwia naukę, pomaga odnieść sukces w szkole
  • uczy wartości moralnych, pomaga w wychowaniu
  • zapobiega uzależnieniu od telewizji i komputera
  • chroni przed zagrożeniami ze strony masowej kultury
  • kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy na całe życie

codzienne czytanie dziecku dla przyjemności jest najskuteczniejsza metodą wychowania czytelnika – człowieka samodzielnie myślącego, posiadającego wiedzę  i umiejętność jej poszerzania; człowieka kulturalnego, etycznego, z wyobraźnią, który umie radzić sobie w życiu przy pomocy rozumu, a nie pięści.

Przedszkole może  i powinno uzupełnić domowe czytanie, a tam, gdzie całkiem go brak, dać zaniedbanym dzieciom szansę codziennego kontaktu ze słowem pisanym.

Zapraszamy do wspólnej zabawy w zwierzątka!  Dodatkowo spróbujcie naśladować odgłosy, jakie wydają 🦆🐘🐱🐴 (kaczka – kwa-kwa, słoń trąbi -tru tu tu, kotek – miau, konik – ihaa:)

Zabawę można umilić piosenką z płyty “Śpiewanki, pokazywanki” – https://www.youtube.com/watch…

 Zabawa logorytmiczna “Jak chodzą zwierzątka”
Czy wiecie, jak chodzą zwierzątka?
Pokażcie, jak chodzi kaczuszka… (kołyszemy się z jednej nogi na drugą)
Słoń… (maszerujemy stawiając mocne, ciężkie kroki)
Kotek… (maszerujemy wspinając się na palce)
I konik… (podskakujemy).

Kołyszę się jak kaczka.
Ciężko chodzę tak jak słoń.
Skradam się jak kotek.
Wierzgam tak jak koń (naśladujemy z dzieckiem jak powyżej wszystkie zwierzątka).

Kaczuszka…
Słoń…
Kotek…
I konik… (dziecko naśladuje samo).

Kołyszę się jak kaczka.
Ciężko chodzę tak jak słoń.
Skradam się jak kotek.
Wierzgam tak jak koń (naśladujemy z dzieckiem jak powyżej wszystkie zwierzątka).

Provided to YouTube by Danmark Music Group Jak chodza zwierzatka · Monika Soleniec Spiewanki pokazywanki ℗ Muzyczny Domek Released on: 2010-01-01 Composer: M…
 
Informacje o tej witrynie

 

 YOUTUBE.COM
 
Provided to YouTube by Danmark Music Group Jak chodza zwierzatka · Monika Soleniec Spiewanki pokazywanki ℗ Muzyczny Domek Released on: 2010-01-01 Composer: M…

Ćwiczenia buzi, języka i słuchu fonematycznego

Część teoretyczna – dla rodzica

Percepcja słuchowa to umiejętność odbierania, rejestrowania i identyfikowania bodźców dźwiękowych z otoczenia. Właściwe ich rozpoznawanie i różnicowanie przez dziecko stanowi podstawę słyszenia mowy, jak również nabywanie przez nie mowy czynnej, w dalszym czasie wpływa także na nabywanie umiejętności czytania, które wymaga dźwiękowego odtwarzania słów na podstawie widzianych liter, oraz pisania, gdzie usłyszane w wyrazie dźwięki wyznaczają kolejność ich zapisywania za pomocą liter.

Część praktyczna – dla dziecka /4,5 lat/         

1.Poproś rodzica, aby zasłonił oczy chustką. Teraz posłuchaj, co słychać w domu?

Może to dźwięk otwieranej lodówki, gwizdek czajnika? A może czyjeś kroki? Spróbuj wymienić, co usłyszałeś. A teraz uchyl okno, powtórz zabawę. Co słychać? Może dźwięk śpiewających ptaków, a może szeleszczące drzewo, lecący samolot?

2.Określanie kierunku źródła dźwięku – zamknij oczy, poproś rodzica, aby schował w pomieszczeniu np. budzik, telefon z włączonym alarmem, który zadzwoni za chwilę. Twoim zadaniem jest odnalezienie, skąd dochodzi dźwięk.

3.„Co jest w środku?” – poproś rodzica, aby ukrył w zamkniętym pudełku różne przedmioty- (ryż, cukier, wodę. Najpierw rodzic prezentuje dźwięki, następnie Ty odgadujesz, co jest w środku pudełka.

4.Ćwiczenie uwagi słuchowej i pamięci słuchowo-słownej – wybierz swoje ulubione zabawki. Następnie rodzic prosi, abyś włożył do pudełka kolejno (figurki zwierząt, kolorowe autka, misie, klocki itp.) w usłyszanej kolejności („Najpierw do woreczka wchodzi krowa, potem pies, a na końcu kot”). Najpierw wysłuchaj ciąg trzech elementów (sukcesywnie zwiększamy ich liczbę), a następnie wykonaj polecenia.

5.Podział wyrazów na sylaby połączony z wyklaskiwaniem.

Zadania dodatkowe.

1.Wymyśl jak najwięcej  wyrazów na określoną głoskę lub sylabę.

2.Szukaj ukrytych wyrazów w innych wyrazach np. sto-pień, ser-ce, kot-łownia – rodzic wypowiada cały wyraz, a Ty znajdź inny wyraz, który się w nim ukrył.

3.Wysłuchiwanie głosek w wyrazach. Przygotuj pacynkę nakładaną na palec lub dłoń. Powiedz dziecku, że „Ten chłopczyk/ta dziewczynka nie potrafi jeszcze dobrze mówić. Czasem się myli. Słuchaj i wtedy, kiedy się pomyli, musimy go/ją poprawić. Będzie podawać różne wyrazy. Kiedy chłopiec/dziewczynka powie prawidłowo, powiesz: dobrze, a kiedy powie nieprawidłowo, powiesz :źle.

Materiał słowny: gotek, rofer, domek, lisak,żafa, rzeka, żapa, kotut, zupa, palon

 Bibliografia

Styczek, Badania i kształcenie słuchu fonetycznego, Warszawa 1982

Cieszyńska, Korrendo, Wczesna interwencja terapeutyczna , Kraków 2017

Prawda że łatwe?

Gimnastyka W zdrowym ciele zdrowy duch!

  • Stań w rozkroku (nogi przyklejone do podłogi),

– połóż otwarte dłonie na biodrach (kciuki z przodu),

– kręć biodrami w prawo (10 okrążeń),

– kręć biodrami w lewo (10 okrążeń),

 

Połóż ręce na wysokości piersi paluszkami do siebie (wewnętrzna strona dłoni skierowana do podłogi), łokcie są na wysokości własnych ramion, ściągnij łopatki ===> 1,2 na 3 otwórz szeroko rączki i na 4 zamyka ===> powtórzyć 6x,

  • Rozluźnij się (stojąc cały czas w miejscu, chwilę porusza tylko kolanami, ręce luźno opuszczone),
  • Wykonaj skłony do przodu:

 – schyl się (zrób lekki skłon), 2- pogłębiaj skłon, 3 – zbliż paluszki dłoni do podłogi, 4 – wyprost ===> powtórzyć 6x,

 

  • Ułóż ręce palcami do siebie, łokcie trzymaj są na wysokości własnych ramion, ściągnij łopatki ===> 1,2 na 3 otwórz szeroko rączki i na 4 zamknij ===> powtórz po 8x,
  • Rozluźnij się (stojąc cały czas w miejscu chwilę poruszaj tylko kolanami, ręce luźno opuszczone),
  • Rozgrzewamy stawy barkowe:

– stań w rozkroku (nogi przyklej do podłogi),

– lewą rękę połóż na biodrze (otwarta dłoń), kciuk z przodu,

– wykonaj wymachy prawą ręką (jak śmigło) wyprostowaną w łokciu (ok. 30 sek),

– prawą rękę połóż na biodrze (otwarta dłoń), kciuk z przodu,

– wykonaj wymachy lewą ręką (jak śmigło) wyprostowaną w łokciu (ok. 30 sek),

– wykonaj wymachy dwiema rękami do tyłu (jak śmigła) wyprostowanymi w łokciach (ok. 30 sek.),

– wykonaj wymachy dwiema rękami do przodu (jak śmigła) wyprostowanymi w łokciach (ok. 30 sek),

  • Wykonaj „agrafkę”:

     Uwaga: dziecko samo wykonuje to ćwiczenie, nie wolno nikomu na siłę pomagać dziecku!!!

 

– stań w rozkroku, przełóż prawą rękę przez prawe ramię i lewą ręką na plecach staraj się zbliżyć (dotknąć) ręce paluszkami lub całymi dłońmi,

–  stań w rozkroku, przełóż lewą rękę przez lewe ramię i prawą ręką na plecach staraj się zbliżyć (dotknąć) ręce paluszkami lub całymi dłońmi,

  • Idą gąsienice:

– stań na dywanie (podłodze) na baczność, stopy trzymaj razem, ręce złożone w skrzydełka,

– na hasło start: poruszaj raz jedną stopą raz drugą podwijając palce tak, aby pięta nie odrywała się od dywanu (podłogi),

– pokonaj drogę jako gąsienica np. z pokoju do kuchni lub po obwodzie dywanu,

  • Na podłodze (dywanie) ułóż w rzędzie cztery płaskie figury geometryczne (wycięte z formatu A4): kwadrat, koło, trójkąt, prostokąt,

– rozciągnij linę, sznurek,

– obok liny połóż plik (4 figury geometryczne w różnych kolorach np. 4 zestawy) płaskich figur geometrycznych o mniejszym formacie niż A4,

– wybierz dowolny kształt figury, idąc po linie przenoś np. trójkąt do figur geometrycznych leżących w rzędzie i połóż na odpowiednim kształcie (na trójkącie).

Baw się dobrze!

Zabawy logopedyczne

Zapraszamy do wspólnej zabawy w zwierzątka! 🙂 Dodatkowo spróbujcie naśladować odgłosy, jakie wydają (kaczka – kwa-kwa, słoń trąbi -tru tu tu, kotek – miau, konika – ihaa:)

 Zabawę można umilić piosenką z płyty “Śpiewanki, pokazywanki” – https://www.youtube.com/watch?v=Ma-2i7U-t5w&list=PLSt-n5-v5hJS_hI2XV8nPdoH8qT5rul3A&index=24

 Zabawa logorytmiczna “Jak chodzą zwierzątka”

Czy wiecie, jak chodzą zwierzątka?

Pokażcie, jak chodzi kaczuszka… (kołyszemy się z jednej nogi na drugą)

Słoń… (maszerujemy stawiając mocne, ciężkie kroki)

Kotek… (maszerujemy wspinając się na palce)

I konik… (podskakujemy).

 Kołyszę się jak kaczka.

Ciężko chodzę tak jak słoń.

Skradam się jak kotek.

Wierzgam tak jak koń (naśladujemy z dzieckiem jak powyżej wszystkie zwierzątka).

 Kaczuszka…

Słoń…

Kotek…

I konik… (dziecko naśladuje samo).

 Kołyszę się jak kaczka.

Ciężko chodzę tak jak słoń.

Skradam się jak kotek.

Wierzgam tak jak koń (naśladujemy z dzieckiem jak powyżej wszystkie zwierzątka).

 

Jak spędzać czas z dzieckiem w trakcie pandemii.

 

W obecnej sytuacji dzieci mogą czuć się podekscytowane, ciekawe, zadowolone. Ponieważ nie trzeba chodzić do przedszkola, rodzice są mniej zajęci. Nie wszystkie jednak czują i myślą tak samo, część z nich z dużym niepokojem i lękiem obserwuje dorosłych, przysłuchuje się rozmowom rodziców, spogląda w ekran telewizora czy komputera. Wszystkie, nawet te szczęśliwe dzieci, z różnym natężeniem i częstotliwością odczuwają nieprzyjemne emocje. Ten strach, zupełnie zrozumiały w obecnej sytuacji, wymaga od rodziców szczególnego zaopiekowania się swoimi dziećmi, poświęcenia im uwagi, wykazania się cierpliwością i zrozumieniem emocji dziecka.

Obserwujmy nasze dzieci pod kątem emocji towarzyszących w radzeniu sobie z zastaną rzeczywistością. Jakie jest nasze dziecko? Jak reaguje na tę sytuację, jak reaguje na nas? Czy dopytuje? Czy unika rozmów? Czy sądzi, że musi nas chronić i robi dobrą minę do złej gry? Czy może (przynajmniej na razie) wygląda na to, że sytuacja go nie przeciążą? A jak my się zachowujemy? Czy epidemia, zagrożenie jest stale obecne w naszych rozmowach? Czy nieustannie sprawdzamy wiadomości? Czy może unikamy tematu i nie chcemy o tym rozmawiać? Jak nasza postawa działa na syna czy córkę?

Rodzic powinien być gotowy do rozmowy –  należy przygotować  sobie zestaw 3-4 rzetelnych faktów, którymi można się podzielić z naszym dzieckiem. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie – dzieci lubią upewniać się, że mówimy prawdę i wiemy, co mówimy. Nie warto jednak przekazywać dzieciom niesprawdzonych treści, niezliczonych supertajnych informacji, czy dramatycznych nowin (np. „Jest kolejna ofiara!”). Bądźmy w tych rozmowach spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami jesteśmy kłębkiem nerwów i mimo szczerych chęci nie udaje się nam zachować spokoju, zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę przeprowadzić? Może wujek ratownik, pielęgniarz, ciocia lekarka czy nauczycielka biologii? Ustalmy z nimi wcześniej, czego potrzebujemy i jak chcielibyśmy, aby taka rozmowa wyglądała. Dobrze jeśli jest to dla naszego dziecka bliska osoba, do której ma zaufanie, którą lubi. Mówmy szczerze „nie wiem”. „Ile to będzie trwało?”, „czy wszyscy zachorujemy?”. Takie pytania mogą szokować, złościć. Warto cieszyć się, że dzieci traktują nas jako ważne źródło informacji, mają do nas zaufanie. Czasem możemy ostudzić różne niepokoje, jednak na niektóre pytania nie znamy przecież odpowiedzi. Nikt z nas nie wie, ile będzie trwała ta sytuacja. I o swojej niewiedzy warto szczerze mówić. Choć część rodziców się tego obawia, ta szczerość buduje zaufanie.

Warto wykorzystać czas, kiedy nasze dziecko nie uczęszcza do placówki, na zabawę, wspólne wykonywanie obowiązków domowych, czytanie książek i rozmowę (niekoniecznie o wirusie), rozmawiamy na temat tego o czym czytaliśmy, jak podobała nam się zabawa z dzieckiem, możecie pooglądać zdjęcia i powspominać miłe chwile.

Zabawa z dzieckiem powinna być przyjemnością dla rodzica i pociechy, nie powinna trwać cały dzień, bo dziecko musi też nauczyć się organizować samodzielnie czas. Warto w zabawach przemycać takie działania, które usprawniają ogólny rozwój dziecka. Mam na myśli zabawy tematyczne (w sklep, w kucharza, fryzjera). Bawiąc się klockami rozwijamy wyobraźnię naszego dziecka, ale też usprawniamy umiejętność rozpoznawania kolorów, liczenia, kategoryzowania (pod względem kształtu, koloru). Rysując oprócz umiejętności zobrazowania tego o czym czytaliśmy z dzieckiem usprawniamy jego motorykę małą, możemy rysować palcem w powietrzu, flamastrem, ołówkiem, farbami  na papierze różnych formatów. Nie wolno zapominać o rozwoju ruchowym, który jest bardzo ważny u przedszkolaków, pełnych energii, której należy znaleźć ujście poprzez zabawy w domu. Dobrym rozwiązaniem jest taniec przy muzyce, rzuty balonem lub piankowa piłką do siebie ( gazetową kulą – bo nie wychodzimy z domu). Dobrze jest pamiętać o potrzebach naszego dziecka, bywa, że tata  chce bawić się nowym samochodem, a synek woli układać puzzle. W takiej sytuacji warto narysować na małych karteczkach różne formy zabaw i wrzucić do pudełka, z którego losujemy zabawę. Uczy to szanowania potrzeb i pomysłów innych.

Czas spędzony z dzieckiem w trakcie pandemii, powinien być przepełniony radością ze wspólnie wykonywanych czynności (zabawa, czytanie, wieszanie prania, przykręcanie śrubek), bo nic tak nie poprawia nastroju jak poczucie, że jesteśmy potrzebni, a nasze działania wywołują uśmiech na czyjejś twarzy. Życzę Wam Rodzice i Waszym Dzieciom samych miłych chwil spędzonych wspólnie. Oczywiście każdy rodzic ma prawo do odpoczynku i spędzenia jakiegoś czasu na własnych działaniach, dlatego pozwalajcie bawić się swoim pociechom samodzielnie, wyznaczajcie granice i bądźcie konsekwentni. Pokazujcie swoim pociechom jak jesteście z nimi szczęśliwi i dumni z tego co robią.

Życzę wszystkim zdrowia i wspaniale spędzonego wspólnie czasu.

Celina Tymińska – psycholog

 

Czytanie dziecku to także:

  • rozbudzanie ciekawości świata,
  • dalsze budowanie bogatego języka,
  • rozwijanie wyobraźni,
  • ćwiczenie koncentracji i umiejętności słuchania,
  • pogłębianie więzi między rodzicami i dzieckiem,
  • uczenie myślenia i wartości moralnych,
  • wspólne przeżywanie z bohaterami książek emocjonujących przygód,
  • wyrabianie nawyku czytania i zdobywania wiedzy,
  • przygotowanie do wymagań, jakie stawia nauka w szkole.

Zachęcamy do czytania dzieciom

Pojęcie i problem kłamstwa

 Krótki poradnik dla rodzica i nauczyciela – jak reagować?

Zapewne nie raz w swoim życiu spotkałeś się z kłamstwem dziecka, czy to w sytuacji prywatnej, czy w przedszkolu. Zapewne też nie raz zadawałeś sobie pytanie, jak w takich okolicznościach zareagować właściwie, aby dziecko nie poczuło się osaczone i przyjęło do siebie szczytne zasady moralne dotyczące prawdomówności. Sprawdź, jak reagować na kłamstwa dzieci w wieku  przedszkolnym!Pojęcie kłamstwa

 Kłamstwo to „zjawisko psychospołeczne, które cechuje zachowanie rozmyślne i świadome służące wprowadzeniu otoczenia w błąd. W tym ujęciu fałszywe wypowiedzi (gest, czyn)mają na uwadze osiągnięcie określonych celów.”

 Rodzaje kłamstw:

 1. KŁAMSTWA POZORNE (pseudokłamstwa) Polegają one na tym że „w swych relacjach (dziecko) nieświadomie umieszcza fałszywe informacje, ale bez zamiaru wprowadzenia słuchacza w błąd”.

 Małe dzieci nie mają na celu oszukiwania innych, lecz kłamstwa ich wynikają przede wszystkim ze specyficznych cech rozwojowych tego okresu. Jedną z nich jest np. nadmiernie rozwinięta fantazja i niezdolność do jasnego odróżniania faktów widzianych od wyobrażonych. W życiu dzieci istnieją okresy, kiedy fantazja wyraźnie góruje nad poczuciem rzeczywistości. Jest to spowodowane tym, że dzieci w swoim życiu napotykają na rzeczy, które są dla nich na pewnym etapie rozwoju niezrozumiałe, dlatego też, by je zrozumieć, muszą nieustannie mobilizować swoją fantazję.

 W literaturze podkreśla się, że dzieci w wieku przedszkolnym obdarzone są bujną wyobraźnią. Potrafią zmyślać różne fakty i zdarzenia, które nie zachodziły w rzeczywistości, przeżywają czytane im bajki lub opowiadania, tak jakby działo się to naprawdę. Często też upiększają rzeczywistość, materializują myśli i słowa, ożywiają rzeczy martwe i nadają im cechy ludzkie. Żyją jakby w dwóch wymiarach wyraźnie od siebie oddzielonych. Pierwszy z nich stanowi poczucie realności, przynależności do świata materialnego, społecznego. Drugi, to świat własnej wyobraźni, zamknięty dla postronnego obserwatora. Wyobraźnię przedszkolaka najbardziej angażują, a równocześnie najpełniej rozwijają zabawy tematyczne, w których odgrywa ono ważne role (podpatrzone u dorosłych).Dzieci tworzą w zabawie własny świat, który określają jako rzeczywistość „na niby”. Świat „na niby” zdominowany jest przez wyobraźnię, dzięki której wiele przedmiotów dobrze dziecku znanych nabiera dla niego nowego znaczenia. Mieszanie fantazji z rzeczywistością sprawia, iż dorośli myślą, że dziecko kłamie, a ono zmienia rzeczywistość zgodnie ze swymi pragnieniami i swoją fantazją, a nie w celu wprowadzenia kogoś w błąd. Odróżnienie świata rzeczywistego od fikcyjnego następuje ok. 6 roku życia, chyba że rodzice podtrzymują w dalszym ciągu pewne fantazje dziecka, przez co zakłócają proces rozróżniania fantazji od rzeczywistości. PRZYCZYNY KŁAMSTW POZORNYCH:

 -trudności w wypowiadaniu się, w jasnym formułowaniu myśli spowodowane ubóstwem języka dziecka

-niedostateczna wiedza o świecie; dziecko wypełnia luki różnymi zmyśleniami -nie dość dokładne przypominanie sobie przez dziecko dawnych spostrzeżeń, przeżyć -niebezpieczeństwo fałszywych przypomnień wzmaga się gdy nie ostrożnie formułujemy nasze pytania skierowane do dziecka; fałszywa odpowiedź może być wynikiem sugestywności i tendencji do udzielania odpowiedzi twierdzących na każde zadane pytanie

 -zbyt pospieszne wnioski dziecka podawane w takiej formie, jakby były stwierdzonymi faktami

 -posługiwanie się faktami, które wmówili dziecku dorośli

 -brak psychicznej potrzeby weryfikowania tego, co niesie życie

2. KŁAMSTWO RZECZYWISTE (rozmyślne) Kłamstwo rozmyślne pojawia się później od pozornego. Dziecko w przypadku tego kłamstwa musi:

 -zdawać sobie sprawę z tego jak jest naprawdę a jak chce to przedstawić

 -wiedzieć po co chce skłamać

-umieć to zrobić

 MOŻNA KŁAMAĆ: SŁOWEM, MINĄ, GESTEM, MILCZENIEM, WYGLĄDEM

Cele tego typu zachowań:

 -Wywołanie u innych akceptacji, podziwu, uznania, zazdrości, litości, współczucia

-Sprowokowanie innych do udzielenia pomocy

 -Osiągnięcie korzyści (słodyczy, ulubionej zabawki)

-Uniknięcie przykrości, kary, wstydu czy dezaprobaty

 -uwolnienie się od obowiązku

 -uzyskanie swobody

 -sprawienia komuś przyjemności lub oszczędzenie mu przykrości

-chęć dokuczenia komuś Kłamstwo może również wynikać z altruizmu np. z chęci sprawienia komuś przyjemności, czy też oszczędzenia komuś przykrości.

 Inne motywy kłamstwa:

 -kłamstwo z oportunizmu

-kłamstwo dla pochwalenia się przed innymi

-kłamstwo z obawy przed ujemną opinia otoczenia

 -kłamstwo ze złośliwości i chęci dokuczenia komuś

-kłamstwo ze skąpstwa

Dziecko kłamie również, gdy chce uniknąć czegoś lub gdy pragnie osiągnąć coś:

·         Kłamstwo obronne pojawia się u dzieci często karanych przez rodziców; dziecko w obliczu zagrożenia, braku poczucia bezpieczeństwa w domu niechętnie przyznaje się do winy, kłamiąc chociaż przez chwilę czuje się bezpiecznie

·         kłamstwo dążeniowe pojawia się gdy dziecko pragnie zdobyć coś dla siebie np. zabawkę

Oba te rodzaje kłamstwa wynikają z pobudek egoistycznych i mają na celu zaspokojenie własnych potrzeb.

 PRZYCZYNY KŁAMSTW:

 Dzieci kłamią najczęściej dlatego ponieważ kłamią ich rodzice.

 1.Dziecko obserwuje i doświadcza tego że dorośli kłamią, uważając kłamstwo za konieczne i usprawiedliwione. Czasami nakazują dziecku kłamać: (Powiedz że mnie nie ma w domu); wciągają je w swoje kłamstwa.

 2.Nadmierna presja i kontrola ze strony rodziców. Dziecko kłamie aby obronić się przed inwazją z ich strony.

 3.Nadmierne wymagania, nadużywanie kar przez rodziców- dziecko dochodzi do wniosku że lepiej skłamać bo za powiedzenie prawdy można zostać ukaranym.

 4.W rodzinach rozbitych kłamstwo jest jedynym sposobem radzenia sobie z problemami. I w takich sytuacjach głębokich konfliktów między rodzicami, dziecko uczy się mówić każdemu z nich to, co pragnie usłyszeć.

 5.Dziecko kłamie z poczucia niższości i zawstydzenia tym, co się dzieje w rodzinie. Wstydzi się swojego domu, rodziców i w relacjach z rówieśnikami kłamie by na tych kłamstwach piękniejszych od prawdy zbudować swoją pozycję i atrakcyjność społeczną.

Nie każde kłamstwo jest świadome.

Być może nie zdawałeś sobie z tego sprawy, ale jest pewien etap w życiu małego człowieka, gdzie naturalnie pojawiają się kłamstwa. Nie jest to jednak umyślne utrudnianie życia rodzicowi czy nauczycielowi wychowania przedszkolnego. Warto wiedzieć, że w etapie wczesnego dzieciństwa fantazja i rzeczywistość mają w wyobraźni dziecka tendencję do zlewania się. Możesz mieć wtedy okazję usłyszeć z ust dziecka różne ciekawe historie, będąc jednocześnie pewnym, że nie mają zbyt wiele wspólnego z prawdą. Jak zatem reagować na kłamstwa dzieci w wieku przedszkolnym? Pamiętaj, że historie opowiadane przez dziecko, choć mogą wydać Ci się mało ważne, tak naprawdę mają duże znaczenie, ponieważ przez nie dziecko może Ci wiele powiedzieć o swoim wewnętrznym świecie.

Jako wychowawca czy rodzic, okaż mu zainteresowanie i stań się częścią historii przez niego stworzonych. Wykorzystaj okazję do dialogu i pozwól mu swobodnie do końca się wypowiedzieć, dopytując o szczegóły. Spraw, by miało pewność, że jesteś osobą, której może opowiedzieć wszystko, zawsze kiedy będzie tego potrzebowało. Oczywiście bądź czujny, ponieważ jest różnica pomiędzy zmyślonymi historyjkami, które pojawiają się od czasu do czasu, a nieustannym życiem w fikcji. Jeśli Twoje dziecko unika rówieśników, bawi się jedynie z wymyślonymi przyjaciółmi, i do tego traktuje to bardzo poważnie, zwróć uwagę na to, czy spotkania z innymi dziećmi są dla niego miłe. Być może coś “nie gra” w jego relacjach i nie przeżywa ich w sposób radosny, dlatego też ucieka do świata fantazji, który jest dla niego bezpieczniejszy.

Kłamstwa dzieci.

Może zdarzyć się, że przez nadmierne fantazje w okresie wczesnego dzieciństwa, dziecko w późniejszym wieku posiada jeszcze trudność w odróżnieniu tego co było faktycznym zdarzeniem. Zazwyczaj może objawiać się to w sytuacjach, kiedy dziecko zostanie o coś oskarżone. I choć rodzic czy nauczyciel wie jaka była prawda, dziecko może mieć w sobie silne przekonanie, że zrobiło inaczej, nie mając zupełnie świadomości, że to co mówi jest nieprawdą.

Kłamstwo zazwyczaj odbieramy bardzo osobiście, nie tylko w przypadku kiedy kłamie dziecko. Przeważnie jest ono dla nas bardzo bolesne ponieważ uważamy, że zasługujemy na szczerość innych. Traktujemy je jako osobistą porażkę tym bardziej, kiedy dotyczy procesu wychowania. Wydaje nam się, że jest jakby wymierzone przeciwko nam, burzy nasz autorytet i wiąże się z brakiem szacunku wobec naszej osoby. By móc zrozumieć świat dziecka, które kłamie, warto zadać sobie pytanie w jakich sytuacjach ja jako dziecko uciekałem się do kłamstwa? Dorośli zazwyczaj kłamią, ponieważ chcą coś zyskać, bardzo świadomie i wiedzą, że kłamstwo może stać się środkiem do osobistej korzyści. W świecie dziecka kłamstwo nie jest jednak przewrotnym wprowadzeniem w błąd, zahaczającym o manipulację, a próbą spełnienia własnych potrzeb: akceptacji, miłości, uznania, bezpieczeństwa – zrozumienie tego faktu, jest punktem wyjścia, aby właściwie reagować na kłamstwa dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym.

Jak reagować na kłamstwa dzieci? Krótki poradnik

  1. Nie do końca możesz sobie zdawać z tego sprawę, ale dzieci uczą się przez naśladownictwo. Niespełnione obietnice, mogą być pierwszym krokiem do tego, by dziecko nauczyło się oszukiwania. Jeśli wiesz, że dziecko mogło być świadkiem Twojej nieszczerości – zacznij zmianę od siebie.
  2. Pomóż zrozumieć dziecku, że błędy są czymś normalnym i zdarzają się każdemu. Ważne jest, by czuło, że ma prawo do porażek (które tworzą też okazję do nauki) i nie musi ich ukrywać przed innymi.
  3. Daj dziecku poczucie bezwarunkowej miłości. Kłamstwa dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym pojawiają się, bo Twoi podopieczni boją się, że rozczarują rodziców/nauczycieli.
  4. Kłamstwo może być próbą zwrócenia uwagi. Pamiętaj, że zawsze za tym kryje się poczucie niedowartościowania dziecka i chęć wzbudzenia zainteresowania swoją osobą. Nie karz dziecka za samo kłamstwo – spróbuj zrozumieć, dlaczego się do niego ucieka.
  5. Doceniaj dziecko, kiedy mówi prawdę, zwłaszcza jeśli jest dla niego trudna.
  6. Nie bądź surowy i nie kontroluj dziecka na każdym kroku, ale stwórz atmosferę wzajemnego zaufania. Dziecko, które czuje się kontrolowane, zazwyczaj nie pyta rodziców o pozwolenie, by zrobić to na co ma ochotę, ponieważ zakłada, że nie go nie otrzyma. Kłamstwo traktuje jako “złoty środek”, by zrobić po swojemu, jednocześnie bez szkody dla rodziców.
  7. Na kłamstwa dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym nie reaguj przesadnie, a wspierająco. Pokaż, że prawda jest wartościowa, a Ty jesteś osobą, przed którą nie musi nic ukrywać.

 

Literatura:

Materiały szkoleniowe z platformy edukacyjnej

Zob. Ekiel j, Jaroszyński J.,Ostaszewska J., „Mały słownik psychologiczny” Wiedza Powszechna Warszawa 1965

Okoń W., „Słownik pedagogiczny” PWN Warszawa 1975.

Zob. Hurlock E., Rozwój młodzieży. Warszawa 1965. PWN, s.340.

Malewska H., Muszyński H., Kłamstwo dzieci. PZWS Warszawa 1962, s. 115

za Kaprocki B., Kłamstwo w szkole. Księgarnia Powszechna Warszawa 1938, s. 58

Kunicka J., Kłamstwo dziecięce – przyczyny i zapobieganie. Nasza Księgarnia Warszawa 1938, s. 29 – 30

Katarzyna Gibek, Kłamstwo- Nasze dziedzictwo czy potrzeba, Researchgate

[dostęp 2017-12-18]

Portal.librus/rodzina/ 

w oparciu o zebrane materiały i dostępną literaturę przygotowała B. Żukowska

Sportowy dzień Bolka i Lolka
Jak wszyscy sportowcy Bolek i Lolek wstali wcześnie rano i zrobili krótką gimnastykę.
Najpierw wykonali wdech nosem i długi wydech buzią. Potem skakali na jednej nodze, po pięć razy na lewej i na prawej (czubek języka dotyka na przemian do górnych i dolnych zębów po lewej i prawej stronie).
Po porannej gimnastyce przyszedł czas na śniadanie (żucie ze złączonymi wargami). Po śniadaniu poszli umyć zęby (przesuwamy językiem po wewnętrznej stronie górnych i dolnych zębów). Następnie założyli dresy i pobiegli na plac sportowy (kląskamy).
Przeszli po równoważni (czubkiem języka przesuwamy po wewnętrznej krawędzi górnych zębów), a potem każdy wykonał po trzy skoki w dal (język wysuwa się z buzi i szybko chowa w głąb jamy ustnej).
Kolejne zadanie, które czekało na chłopców, to wejście po drabinie na szczyt zjeżdżalni (unosimy język za górne zęby) i zjechanie na dół (język przesuwa się po podniebieniu od górnych zębów w stronę gardła). Bardzo podobało im się to ćwiczenie i każdy powtórzył je dwa razy.
Następne w kolejce były huśtawki (unosimy język za górne zęby i opuszczamy za dolne). Na samym końcu chłopcy zagrali w ping-ponga. Każdy z nich bardzo szybko odbijał piłeczkę (przesuwamy językiem od jednego do drugiego kącika ust). Nim się spostrzegli nadeszła pora obiadu. Truchcikiem pobiegli do domu (kląskamy). Tam mama podała im pyszny obiad, który zjedli z apetytem (żucie, a następnie oblizywanie warg).

Źródło tekstu: I Rutkowska-Błachowiak, Gimnastyka buzi na wesoło (modyfikacja ćwiczeń własna).

Dziś zapraszamy do wspólnej gimnastyki buzi i języka z ulubieńcem dzieci – Marshallem 😊
https://www.youtube.com/watch?v=XgyU4dfXMHQ

Gadaj zdrów! Pięknie mów! Rusz Językiem! 😊 Rusz Językiem, to kanał który można wykorzystywać wspomagająco w terapii logopedycznej. Kochani Rodzice, pamiętajc…

 

YOUTUBE.COM
 
Gadaj zdrów! Pięknie mów! Rusz Językiem! 😊 Rusz Językiem, to kanał który można wykorzystywać wspomagająco w terapii logopedycznej. Kochani Rodzice, pamiętajcie…
25.03.2020r.
Opowiadanie logopedyczne: „ Burek z podwórka” ( ćwiczenie artykulatorów i ćwiczenia ortofoniczne) 🙂
 
W wiejskiej zagrodzie, pies zwany Burkiem
Skrzętnie zarządza całym podwórkiem.
Niech Burkiem będzie w buzi języczek,
Wnet obowiązki jego wyliczę:
 
Rankiem, gdy tylko ślepia otwiera,
Już za porządki się zabiera.
Najpierw wokół swej budy posprząta:
Zamiecie (oblizywanie warg ruchem okrężnym),
Zakopie kości do kąta (wysuwanie i chowanie do jamy ustnej języka ułożonego w łopatkę).
Następnie w budzie zrobi sprzątanie (masowanie czubkiem języka wewnętrznej strony policzków)
I zerknie w miseczkę, co dziś na śniadanie (kierowanie języka w kąciki warg).
Na widok ciepłej kaszy smacznie się oblizuje (oblizywanie językiem „wąsów „ i „brody”)
Zjada wszystko, bo bardzo mu smakuje (głośne mlaskanie).
Teraz już Burek biegnie zliczyć kurki do kurnika
I sprawdzić, czy tej nocy nie było tam liska zbójnika (liczenie ząbków „kurek”, poprzez dotykanie każdego zęba czubkiem języka).
Są wszystkie, lecz tuż za płotem słychać gąsek gęganie (gęganie: gę, gę, gę)
Biegnie Burek na ratunek, dając znak szczekaniem (szczekanie: au, au, au)
A tu już gąsior groźnie sycząc ( syczenie: s…………)
Broni swego stada.
Niesfornych łobuziaków ucieka gromada,
Pufając ze zmęczenia (nadymanie policzków i wypuszczanie powietrza)
Szumiącego lasu dopada ( szumienie sz…………..).
Teraz Burka czeka nie lada zadanie,
Musi krówkę wyprowadzić na łąkę, na śniadanie.
Krowa muczy przyjaźnie ( mu……….)
Już idą drogą wśród lasu,
Nagle się przestraszyli
Okropnego hałasu.
Spogląda Burek za siebie, z prawej i z lewej strony (wysuwanie języka i kierowanie go w prawo i w lewo)
Co widzi? Wóz strażacki pędzi jak szalony.
i–a, i–a, i–a, słychać już z oddali,
Co znaczy, że w pobliżu gdzieś się chyba pali.
Wtem słyszy Burek gwizd znajomy (gwizdanie)
Znajome cmokanie (cmokanie).
To jego pan go wzywa, ma nowe zadanie.
Przeciska się Burek do domu, na skróty przez dziurę w płocie (przeciskanie języka przez zaciśnięte zęby),
Gdy nagle wzrok jego skupił się na kocie,
Który miaucząc groźnie (miauczenie), na rybki polował,
Lecz widząc kota, na drzewo się schował.
Wdzięczne rybki Burkowi całuski ślą spod wody (całuski),
Lecz psina nie ma już czasu, pędzi w stronę zagrody.
Koń stoi już w zaprzęgu, parska niecierpliwie (parskanie)
Pan cmoknął na niego (cmokanie), ruszyli leniwie.
Słychać miarowy bieg konia (kląskanie), Burek biegnie z boku,
Nie chce być gorszy, pragnie dotrzymać mu kroku.
I tak dzień cały Burka pracą wypełniony.
Pod wieczór wraca psina do budy zmęczony,
Zjada smaczną kolację (mlaskanie), poprawia posłanie (wypychanie językiem policzków)
I już po chwili słychać jego smaczne chrapanie ( chrapanie).

LOGOPEDIA
Na dziś proponujemy trochę ćwiczeń oddechowych 

Obraz może zawierać: tekst

Obraz może zawierać: rysunek                 Brak dostępnego opisu zdjęcia.               Brak dostępnego opisu zdjęcia.